ProTeam Toon Aerts werkt geduldig aan comeback na zware knieblessure
“Het eerste wat ik dacht, was: sta maar recht, dan zien ze thuis op televisie tenminste dat alles in orde is.” En dat deed Toon Aerts toen hij begin augustus in het Deense Rødovre tegen de grond ging in de finale van etappe vijf van de Ronde van Denemarken. Aerts stapte terug op de fiets, bolde samen met Lionel Taminiaux over de finish en manoeuvreerde nog over de stoeprand op weg naar de teambus. “Pas toen ik de bus op stapte, voelde ik dat de pijn niet oppervlakkig was, maar van binnenuit kwam.” Het verdict was niet min: onderzoek bracht een breuk in het scafoïd in de pols en schade aan de knieschijf aan het licht. Een afgebroken stukje en enkele barstjes in de knieschijf konden met twee schroeven worden hersteld. “Het blijft natuurlijk een operatie, maar dat was allemaal overkomelijk. Het echte probleem kwam pas twee weken later, toen er plots een infectie in mijn knie ontstond.”
Bowlingbal
Wat aanvankelijk op een oppervlakkige ontsteking van de wonde na de operatie leek, bleek snel een pak ernstiger. “Tien dagen na die eerste operatie moest ik op controle om de draadjes uit mijn knie te laten halen. De dag daarvoor voelde ik me al niet echt lekker. Telkens ging het enkele dagen beter, om vervolgens opnieuw achteruit te gaan. Ik voelde dat er iets niet klopte en dat gevoel werd bevestigd toen ik een tijd later koorts kreeg. Plots ging ik op één nacht tijd van een knie die eigenlijk geen pijn meer deed naar een knie zo dik als een bowlingbal. Via spoed ben ik opnieuw in het ziekenhuis beland.”
Een nieuwe operatie volgde en de vorderingen die Toon Aerts in de eerste dagen na zijn val had gemaakt, stonden terug bij af. “Mentaal is dat niet gemakkelijk. Je maakt progressie en toen volgde die grote setback. Maar een coureur zonder knie is geen coureur. Mijn knie is na de verschillende operaties stijver gebleven dan verwacht. Er is veel werk aan de winkel om weer op en top de pedalen te kunnen ronddraaien.”
Zes dagen revalidatie
Bijna tien weken na de val in Denemarken blijft Aerts’ fiets nog steeds noodgedwongen aan de kant. Zes dagen op zeven werkt hij bij de kinesist en in het zwembad aan zijn herstel. “Alleen op zondag krijg ik een rustdag (lacht). Drie keer per week heb ik twee sessies bij de kinesist en recent zijn we ook met oefeningen in het zwembad begonnen. Ik ben voortdurend bezig met mobiliteit, met rekken en strekken. Sommige sessies duren twee tot drie uur, waardoor de vooruitgang soms tergend traag lijkt. Als je er elke dag zo lang mee bezig bent, krijg je soms het gevoel dat het niet snel genoeg vooruitgaat. Al zie ik op de filmpjes die we hier geregeld maken gelukkig dat er wel degelijk progressie is. Ik verloor ook een pak spiermassa. Ik had het gevoel dat mijn vetpercentage de lucht in ging, maar toen ik op de weegschaal ging staan, bleek ik vier kilogram afgevallen. Puur spieren, natuurlijk. Alles moet weer worden opgebouwd.”
En zo brengt Toon Aerts zijn crossherfst en -winter voorlopig in de wachtkamer door. Afgelopen weekend was hij aanwezig op de teampresentatie van Charles Liégeois Roastery CX, het veldritteam waar Aerts in de winter voor uitkomt. Maar zelf het veld in duiken, is dus nog niet aan de orde. “Na mijn eerste volledige WorldTour-seizoen op de weg had ik sowieso al beslist om mijn crossprogramma wat terug te schroeven. Waar ik vorig seizoen nog 27 veldritten reed, stonden er nu 17 op de planning. Als fulltime crosser reed ik er destijds zelfs 40. De bedoeling was vooral om de Wereldbekers en de mooie, zware crossen te rijden om daarnaast nog voldoende trainingsuren voor de weg te kunnen malen. Ik wilde die balans nu anders leggen en mijn focus vroeger op de weg leggen. Door die val valt dat plan nu natuurlijk deels in het water.”
WK in Oostende
Een concrete datum voor zijn comeback in het veld wil Toon Aerts daarom nog niet vooropstellen. “Ik zal deze winter waarschijnlijk niet meer op 110 procent van mijn kunnen geraken. Mijn eerste focus ligt nu op volledig herstellen. Eenmaal opnieuw fit, kunnen we zien wat er van de winter nog rest. Tegelijk heb ik een doel nodig. Ik wil de hoop om het WK veldrijden in Oostende te rijden nog niet opgeven. Op datzelfde parcours pakte ik in 2021 al WK-brons, toen door de coronamaatregelen nog op een kampioenschap zonder publiek. Een WK in eigen land, op een parcours waar ik al eens een medaille haalde: daar wil ik heel graag opnieuw bij zijn. Als ik dat zou moeten missen, zou dat heel jammer zijn. Lukt het niet, dan is dat zo en werken we verder richting een mooi voorjaar op de weg. Maar ik moet blijven geloven dat ik deze winter nog enkele mooie crossen kan rijden en hopelijk een selectie voor het WK kan afdwingen.”
In afwachting van een winter met cyclocross kijkt Aerts hoe dan ook terug op een bijzonder knap wegseizoen. In zijn eerste jaar op WorldTour-niveau overtrof hij naar eigen zeggen zijn eigen verwachtingen, waarbij vooral zijn tweede plaats in etappe twaalf van de Giro d’Italia is blijven hangen. “Zonder Alec Segaert had ik gewoon een rit in mijn eerste grote ronde gewonnen (lacht). Het is de uitschieter van alles wat ik tot nu toe op de weg heb gereden. Ik had vooraf gedacht dat ik vooral in dienst van de ploeg zou rijden en af en toe zelf voor een resultaat zou kunnen gaan, maar ik kreeg verschillende keren mijn eigen kans en heb die ook kunnen grijpen. Top tien in Catalonië en dan die tweede plaats in een Giro-rit: dat had ik vooraf niet verwacht. Ook mijn eerste Ronde van Vlaanderen, mijn eerste Parijs-Roubaix… Ik heb daar enorm van genoten. En daar wil ik me tijdens mijn revalidatie ook aan optrekken, want ook dat komt er allemaal weer aan.”
Bekijk de YouTube-video hier.
Foto & video: Cyclingmedia_agency