ProTeam Het Everzwijn van Fouesnant gaat nog niet in winterslaap

Met 94 koersdagen kwam de 26-jarige Fransman vaker in actie dan eender welke andere renner in het peloton. “Tegenwoordig verkiezen veel renners om goed te trainen en zich heel gericht op een wedstrijd voor te bereiden. Maar ik heb het gevoel dat ik moet koersen. Ik hou van de emotie en van het gevoel dat je alles geeft. In een wedstrijd kan je je grenzen ontdekken en verleggen.”

En of hij grenzen heeft verlegd. Met zijn eerste profoverwinning in de Ronde van Oman, talrijke lange ontsnappingen en zijn eerste deelname aan de Tour de France groeide de Fransman uit tot een opvallende verschijning in het peloton. Zijn aanvallende ingesteldheid typeert hem als renner. “Ik hou ervan om op de fiets van bij de start tot de finish alles te geven. Soms zijn er saaie dagen in het peloton en dan geniet ik er niet echt van. Ik probeer daarom in de ontsnapping te zitten wanneer dat kan, of ik geef alles voor de ploeg.”

Baptiste Veistroffer viert zijn eerste profzege in de Ronde van Oman. @PhotoNews

Dat hij dit seizoen ruim 3.100 kilometer in de aanval reed en in 21 ontsnappingen terechtkwam, is dan ook geen toeval. Veistroffer zoekt graag zelf het avontuur op. Het liefst trekt hij ten aanval, ook wanneer de kans op succes op voorhand klein lijkt.

Een droom langs de kant van de weg

Eén van de hoogtepunten van zijn seizoen was zonder twijfel zijn debuut in de Tour de France. Als kind stond hij met zijn grootouders langs de wegen in Normandië, wachtend op de renners die voorbijkwamen. Jaren later was hij zelf degene op wie duizenden supporters stonden te wachten. “Dat gevoel zal me altijd bijblijven. Als kind keek ik naar de renners alsof het superhelden waren. Eerst hoorde je de motoren, daarna de helikopter en vervolgens zag je de renners voorbijrazen. Ik herinner me dat nog heel goed. Nu mocht ik zelf deel uitmaken van dat spektakel.”

Die gedachte gaf hem naar eigen zeggen extra motivatie om zich te tonen. En hoe? Hij kaapte maar liefst drie keer de prijs van de strijdlust weg. Vooral zijn solo van 144 kilometer tijdens de vijfde etappe maakte indruk. “Het gevoel was ongelooflijk. Als Franse renner vind ik het een vorm van respect voor de wedstrijd, de organisatie en het publiek om jezelf te tonen op het grootste podium ter wereld. Ik kreeg die kans van de ploeg en wilde ze benutten.”

Van urenlang in de aanval in etappe 7 van de Tour tot napraten met Tadej Pogačar. @cyclingmedia_agency

De Tour maakte dan ook een blijvende indruk, niet alleen op sportief vlak, maar ook daarbuiten. Veistroffer merkte dat zijn prestaties een groter publiek bereikten. “Het is iets wat me voor altijd zal bijblijven: ik heb de Tour de France gereden. Dat heeft mijn carrière een beetje veranderd, want niet alleen wielerfans kennen me nu, ook ‘gewone’ mensen herkennen me.”

Het everzwijn achter de renner

Voor Veistroffer wielrenner werd, deed de Fransman aan triatlon. Ook toen al had hij de gewoonte om tijdens trainingen en wedstrijden tot het uiterste te gaan. Soms zelfs iets te ver. “Ik gaf altijd alles, maar ik was toen nog niet zo goed voorbereid. Ik bleef maar vechten tot het einde van de training of de wedstrijd en blies mezelf regelmatig helemaal op. Een paar vrienden begonnen me daarom ‘everzwijn’ te noemen. Fouesnant is mijn geboortedorp, dus zo was de bijnaam ‘Het Everzwijn van Fouesnant’ snel geboren.”

De naam bleef hangen en past vandaag nog altijd bij zijn koersstijl. Maar wie hem naast de fiets ontmoet, ziet volgens zijn eigen omschrijving vooral een rustige persoonlijkheid. “Ik ben een rustige kerel, gewoon iemand die graag rustig door het leven gaat en af en toe eens stevig met de fiets rijdt.”

Eén van de vele redenen waarom Baptiste blijft glimlachen. @cyclingmedia_agency

Die combinatie typeert hem. In koers gaat hij voluit, maar wielrennen draait voor hem niet uitsluitend om wattages, resultaten of het najagen van overwinningen. “Fietsen is niet alleen koersen. Het is ook plaatsen ontdekken en de natuur beleven. Je hoort overal andere geluiden: van de bomen, de dieren, de auto's, de stad of de zee. Dat brengt telkens andere emoties met zich mee.” Die nieuwsgierigheid verklaart waarom hij graag op reis gaat en ook buiten het seizoen moeilijk stil kan zitten.

Een atypische weg naar het profpeloton

Veistroffer kwam relatief laat bij de profs terecht. Voor zijn doorbraak in het wielrennen studeerde hij af en werkte hij twee jaar aan energiesystemen voor schepen. Tijdens zijn amateurcarrière combineerde hij zijn werk zelfs met een trainingsschema dat vaak pas na kantooruren begon. “Ik werkte 35 uur per week en trainde daarna nog. In de winter vertrok ik soms pas wanneer het donker was, met mijn fietslichten aan. Die periode herinner ik me nog goed.”

De overstap naar het profpeloton veranderde zijn dagelijkse leven aanzienlijk. Voor het eerst kon hij zich volledig op zijn sport richten, overdag trainen en beter herstellen. Toch kijkt hij niet negatief terug op zijn jaren buiten het wielrennen. “Voor mij was het belangrijk om eerst iets te leren en te werken. Stel dat ik morgen niet meer kan fietsen, wat doe ik dan? School en werk leren je ook veel over het leven. Wielrennen is belangrijk, maar er is meer dan alleen de fiets.”

Dat hij later begon dan veel andere renners, ziet hij als een voordeel én een nadeel. Hij mist soms nog ervaring in bepaalde koerssituaties, maar voelt zich tegelijk fris en gemotiveerd. “Ik ben geen gewone wielrenner. Ik ben anders en kan dat als een voordeel gebruiken.”

De resultaten van dit seizoen tonen dat die eigen aanpak werkt. Tegelijk beseft Veistroffer dat hij nog stappen kan zetten. “Ik heb geleerd dat ik mijn kracht op het juiste moment moet gebruiken. Ik hoef niet altijd vanaf het begin alles te geven. Ik kan ook wachten op het goede moment. Daarnaast wil ik beter worden op langere beklimmingen, zodat ik in meer verschillende situaties een resultaat kan behalen.”

Zijn grootste droom blijft intussen onveranderd. “Een Tourrit winnen na een lange ontsnapping, met twee of drie renners die tot aan de finish blijven vechten, dat zou fantastisch zijn. Maar ik moet stap voor stap blijven groeien en eerst andere wedstrijden proberen winnen. Ik kijk ernaar uit en blijf erop gefocust.”

2.500 kilometer voor het goede doel

Na een seizoen met een volle wedstrijdkalender zou je verwachten dat Veistroffer vooral rust wil. Die heeft hij ook nodig, geeft hij toe. Na twee winters waarin hij nauwelijks afstand nam van de fiets, wil hij deze keer bewust wat gas terugnemen. “Dit jaar voel ik dat ik echt wat rust nodig heb, ook mentaal. Ik wil een week of twee wat minder doen, zonder verplichtingen. Dat kan belangrijk zijn om volgend jaar sterker terug te komen.”

Maar helemaal stilvallen zit er niet in. De voorbije winters trok Veistroffer al op bikepackingavontuur in de Verenigde Staten en Thailand. Ook deze winter stapt hij opnieuw op de fiets, ditmaal van 13 november tot 1 december voor een tocht van 2.500 kilometer door Vietnam en Cambodja. Daarbij steunt hij MolemBIKE, een Brusselse vzw uit Molenbeek die fietsen inzet om mensen samen te brengen en sociale inclusie te bevorderen. De organisatie wil fietsen toegankelijk maken voor iedereen, ongeacht leeftijd, ervaring of achtergrond.

Baptiste Veistroffer tijdens zijn bikepackingavontuur in Thailand vorig jaar. @Instagram/Baptiste Veistroffer

Het initiatief krijgt bovendien een mooie extra dimensie dankzij de steun van onze partners. Zowel Ekoï als de Belgische Nationale Loterij schenken één euro voor elke kilometer die Veistroffer aflegt. Zo krijgt elke kilometer niet alleen een sportieve, maar ook een maatschappelijke betekenis.

Voor de ‘Het Everzwijn van Fouesnant’ is het wielerseizoen dan wel voorbij, zijn volgende avontuur staat dus alweer klaar. “Voor mij is het gewoon het beste leven. Ik kan op mijn fiets zitten, wat trainen, nieuwe plaatsen ontdekken en genieten van het landschap. Soms zeg ik tegen mezelf: Ik ben hier, op een mooie plek, samen met mijn fiets… Wat een leven.”

Foto: PhotoNews